‘Ze hebben geen regels voor waar ze aanvallen’

Het Russische leger lijkt willekeur tot nieuwe tactiek te hebben gemaakt. Em Sergiivka, een kleine badplaats aan de Zwarte Zee, zijn geen kazernes de outras instalações militares. Toch zaaiden Russische raketten hier dood en verderf. 21 mensen werden gedood. ‘Het enige dat ik weet é dat de Russen geen regels hebben voor waar ze aanvallen.’

Michael Persson

O primeiro raket heeft de rand van het zwembad weggeslagen. De krater heeft het diepe meter dieper gemaakt. Em de zandhoop ernaast zijn de tegels van de bodem te zien, também o bad binnenstebuiten é gekeerd: de kom é een vuilnisbelt geworden, het water is in de aarde verdwenen. Alleen de geor van chloor é blijven hangen.

Mais tarde, no Godjihotel em Sergiivka, 6 de 21 doden bijeen Russische aanval com twee Kh-22 raketten, geladen com 900 kilos explosieeven. Normaal gesproken worden die gebruikt om schepen aan te vallen. De aanval lijkt het startschot te zijn geweest voor een intensivaring van de Russische beschietingen in het zuiden van Oekraïne. Tudo o que você quer dizer é dorp aan de Zwarte Zee kust é getroffen, ook em Mykolajiv komen dagelijks raketten neer. Na cidade de Odesa, waar het maandenlang relatief rustig bleef, waren afgelopen maandag vier aanvallen te horen en te voelen.

6 uur ‘s ochtends, também iedereen nog slaapt

Em Sergiivka kwam een ​​raket precies tussen twee gebouwen neer. De schokgolf en de scherven konden beide kanten op. Em het ene gebouw sliep een clubje geneeskundestudenten uit Odesa, die voor de rust naar Sergiivka waren gekomen. Zij raakten alleen maar gewond. No outro lado do gerente, o 11-jarige zoontje van de manager, een beroemde voetbaltrainer, een gevluchte moeder en dochter uit de Donbas, não een jongen van een jaar of zeventien, en de nachtwaker.

De laatste, Vasja, de enige overlevende, zit nu nervo onde een boom in de schaduw toe te kijken hoe een paar mannen wat raamlijsten een douchebak uit het puin vissen en de laadbak van een vrachtwagentje gooien. Die krijgen misschien nog wel een tweede leven. “Ik kon niet slapen. Ik hoorde iets raars en ben naar dat bijgebouwtje gegaan”, wijst Vasja. “Daarvan zijn de muren wel blijven staan.”

De Russische aanval op Sergiivka kwam zoals zo vaak rond 6 uur’s ochtends, também de meeste mensen nog slapen. Waarom hier? Net também todas as vitórias de Sergiivka heeft ook Vasja geen idee. Sergiivka é een kleine badplaats aan de Zwarte Zee, quilômetro tachtig dez oeste de Odessa.

Er staan ​​wat ode Sovjet-sanatoria, ele é een plek waar in de zomer normal gesproken veel kinderkampen zijn, en Oekraïense toeristen komen voor een paar dagen strand. Er staat hier geen kazerne, geen radar, geen geschut. A frente dichtstbijzijnde é tweehunderd quilômetro verder. Vasja heeft er geen verklaring voor. “Het enige dat ik weet is dat de Russen geen regels hebben voor waar ze aanvallen.”

Nadat de twee raketten waren ingeslagen en het gedonder was verstomd, hoorde hij geschreeuw. “Papai, papai, papai!” Ele era het jongetje van elf. Na een tijdje hield het op. “Ik kon niets doen”, zegt hij. “Ik kon er niet bij. De stenen waren te groot. Waarom heb ik het overleefd, en hij niet?”

Flatgebouw é een geraamte geworden

Outro raket sloeg honderd meter verderop in, aan de voet van een flatgebouw dat er nu net zo uitziet als de onafgebouwde sanatoriumcomplexen uit de jaren negentig: een geraamte dat alleen nog. holtes hou bij De ramen zijn weg, de witte gevelbekleding é weg, em de flatjes zelf hangen alleen nog flarden behang. Onde quer que você vá, você pode ir até o banco, matrassen, pannetje uit steken. Er valt een ijskast naar beneden. Hier vielen vijftien doden.

Naast het flatgebouw staat een jonge vrouw conheceu de britse vlag op haar shirt dozen eieren uit te delen aan de overlevenden. Você vai encontrar Lena Hetmanets e heeft de doortastende glimlach van een vrijwilliger, zoals je die ook in Odesa ziet, waar ze pakketten klaarmaken for solden en slachtoffers van bombardementen.

“Ga je wel even naar het ziekenhuis?”, vraagt ​​​​ze aan een oudere vrouw, het gezicht vol donkere puntjes en streepjes als een onleesbare morsecode van geronnen bloed. Ze knikt dof en stapt in een auto bijeen man die nog kan rijden. “Hier, neem nog een doos”, zegt ze tegen de man voor haar. “Als je ze uitdeelt krijg je er nog een.”

Nee, zegt Hetmanets, ze é geen vrijwilliger uit Odesa, ze é hier em Sergiivka 35 jaar geleden geboren en getogen, ze woonde zelf em het getroffen flatgebouw. Toen ze geld kreeg van vrienden onbekenden die haar wilden helpen, opende ze een rekening en besloot met het geld iedereen in haar flat te gaan helpen. “Ik blijf hier, bij mijn ouders. Ik kan ook vluchten, naar Londen of Parijs, maar dan neem ik de plek in van vluchtelingen die echt nergens heen kunnen.”

Een tukje keuken, een halve pop, de kinderkamer een gapend gat

Ze deelt de laatste eieren uit en gaat naar binnen via de trap aan de achterkant. Het glas kraakt onder haar voeten. Dan gaat ze door deuroopening haar flatje binnen en loopt door de bijna onherkenbare resten van haar huishuden. Een stukje keuken, een halve pop van haar dochter, een boek onder het stof dat ooit een muur was. Aan de rand van de vloer kijkt ze in de gapende leegte van de krater: de raket sloeg precies onder de kinderkamer in.

“Ik had die avond een paar vrienden uitgenodigd om te komen eten, die woonden boven ons”, zegt ze. “Vader, moeder, twee kinderen. Mijn dochter é encontrado hun kinderen gaan rollerbladen. Om tien uur gingen ze weg, toen ben ik met mijn dochter naar mijn ouders gegaan, die wonen een stukje verderop. Ik weet niet waarom, ele estava sempre brincando. Drie uur depois waren haar gasten dood. Hun twee kinderen lijken het wel te gaan overleven. Van de man é het hoofd nog niet gevonden.

Het is de willekeur van de dood, en het is just die willekeur die de Russen tot tactiek hebben verheven. Em Mykolajiv, dat de laatste dagen ook voortdurend raketten te verduren krijgt, laat Vasily, de bewoner van een andere getroffen flat, depois die dag de vogeltjes zien in de kooitjes op zijn de heleugelbroen en diegen de heleugbbro,. Net als hijzelf: hij was net even op bed gaan zitten om een ​​sigaretje te rocken. De granaat-en glasscherven doorboorden de lucht boven zijn hoofd; de resten van rozenblaadjes en vogelveertjes dwarrelden door de kamer. Zijn papegaai heeft hij niet teruggevonden, hij hoopt dat die ontsnapt is.

Waarom hier?, vraagt ​​​​Lena Hetmanets zich in Sergiivka af. Apenas omdat die vraag niet beantwoord kan worden, daarom. “Iedereen hier é doodsbang dat het nog een keer gaat gebeuren.” Niet alleen in Sergiivka: in dorpen in de wijde omtrek zijn mensen bang dat zij de volgende zijn. Ook de angst kent schokgolven, en die gaan verder dan de raketten zelf.

``

READ  Arbeidsdeal bezorgt De Croo gênant aplausos

We will be happy to hear your thoughts

Leave a reply

DETRASDELANOTICIA.COM.DO PARTICIPE DO PROGRAMA ASSOCIADO DA AMAZON SERVICES LLC, UM PROGRAMA DE PUBLICIDADE DE AFILIADOS PROJETADO PARA FORNECER AOS SITES UM MEIO DE GANHAR CUSTOS DE PUBLICIDADE DENTRO E EM CONEXÃO COM AMAZON.IT. AMAZON, O LOGOTIPO AMAZON, AMAZONSUPPLY E O LOGOTIPO AMAZONSUPPLY SÃO MARCAS REGISTRADAS DA AMAZON.IT, INC. OU SUAS AFILIADAS. COMO ASSOCIADO DA AMAZON, GANHAMOS COMISSÕES DE AFILIADOS EM COMPRAS ELEGÍVEIS. OBRIGADO AMAZON POR NOS AJUDAR A PAGAR AS TAXAS DO NOSSO SITE! TODAS AS IMAGENS DE PRODUTOS SÃO DE PROPRIEDADE DA AMAZON.IT E DE SEUS VENDEDORES.
guiadigital.info