Het ideale einde van je leven – Joop

Vandaag

leestijd 7 minutos

212 keer bekeken

IMG_12541

In dit artikel gaat het over zelfdoding. Mocht je daar vragen sobre hebben de behoefte te hebben om er sobre te praten, bel 0900-0113 de bezoek 113.nl.

Mirjam Vriend e Bram Bakker correspondem ao longo de geestelijke gezondheid.

Er é zelfmoord, e er é een georganiseerd levenseinde. Wanneer het outderen betreft hebben wet dan over het keurige “nível voltoid”. Ik ben de laatste om te zeggen dat ik me bijeen doodswens niets kan voorstellen. En ik ben enorm voor het recht op zelfbeschikking. Maar ergens hieraan voorafgaand gaat een belangrijk gesprek verloren. Een gesprek dat ons allen aangaat, omdat het alles te maken heeft met de manier waarop wij ons leven hier leven.

Je kent vasta het begrip ‘blauwe zone”, Bram? Op enkele plekken in de wereld liggen gebieden die zo genoemd worden omdat ze een paar opvallende overeenkomsten vertonen. Een documentairemaker bezocht ze. Ik herinner me vooral Sardinië. O entrevistador estava em een ​​sinaasappelboomgaard, conheceu de eigenaresse, een vrouw van in de zestig. Er werd geoogst door in de bomen te klimmen, handmatig. Ze deed dat ook nog zelf, met enkel een paar familieleden. De ze al eens dacht aan stoppen, vroeg de entrevistador. Nee, zei ze verbaasd. Wie er trouwens achter haar in de boom hing te plukken, vroeg de entrevistador. Dat é mijn moeder, zei de vrouw.

Aan het eind van de middag legde iedereen het werk neer. Homens kookte gezamenlijk een lekkere maaltijd met puro, lokale ingrediënten, zeker een glaasje de wat erbij. Men ging zitten, conheceu família, conheceu buren, conheceu vrienden e kletste e lachte de resto van de avond com elkaar. Opmerkelijk: wél dagelijks ruim de tijd nemen for ontspanning, não tem pensão desejada. Wij, hier, hunkeren vaak naar pensioen….

Na zona blauwe wordt men zeer oud, men kent er geen alzheimer en dementie (no Japão hebben ze er niet eens een woord voor, het was voor de entrevistador een heel karwei om uit te leggen wat het was) e ook geen depressie. Homens koestert em deze gebieden geen hemelbestormende ambições. Wel iets wat de japoneses “Ikigai” noemen. Dat betekent zoiets também: iets waar je graag voor je bed uit komt.

Ikigai heeft niets te fez com grootse dromen. Het gaat over mensen die je graag ziet en fijne dingen die heel bereikbaar en eenvoudig zijn. Ele é de manipulação, não é doel. Ele é vasto niet voor niets dat nós em Nederland vaak em overlijdensadvertenties vermelden wat iemands beroep era. Ons beroep definieert ons em hoge mate. Wij zijn niet wie we zijnmas o que nós feito.

Ik ken mensen die hun werk doen met frisse tegenzin, omdat de schoorsteen moet roken. Zij leven para hun vakanties. Als die vakantie verregent is het jaar mislukt. Ik ken ook mensen die grootse doelen najagen. Zij moeten iets enorms betekenen, de verwezenlijken. Zij hebben hier zelf para gekozen, klopt, maar raken gek genoeg net zo gefrustreerd als de broodwerkers die ik hiervoor beschreef. Ik ken mensen die de schaapjes op het droge hebben en vervolgens alvast bij de lunch aan de chablis gaan om de leegte te verzachten. Ik ken mensen die zich hoogst ongemakkelijk voelen in deze maatschappij en zich samen terugtrekken in afgesloten gemeenschappen, om daar tussen eigen groententuin en rondhuppelende geitjes naar dimene ken ken andere

READ  OMS waarschuwt: “Volgende pandemie zal ontstaan ​​​​porta insecten. Risico wordt groter en groter”

Ik weet heus wel dat ik carregador. En ik heb een handvol leukere voorbeelden, maar te weinig. Echt. Dit zijn de keuze-paden die ik velen zie bewandelen. Isso é wie wij zijn. Geen Ikigai te bekennen. Tijd om samen te zijn conheceu je dierbaren te zijn is er ook niet. Zeker niet dagelijks. Sim, pas als je alles hebt ggeeven en leg thuiskomt. Dat é de volgorde.

Een oudere heeft niets te zoeken in dit model. Een oudere in Nederland é minder fit dan in de blauwe zone, over het algemeen, e também as funções mentais laten hen eerder e heviger in de steek. Dat feit alleen al zou ons een stevige wake-up call moeten geven. En als je hier dan lichamelijk en geestelijk opvalend snel veroudert -want we zouden het ook omgekeerd kunnen bekijken, vanuit de blauwe zone gezien- wie ben je dan nog? Dan ben je “nutteloos”.

“Nutteloos” é a palavra intens droevige dat ik deze ouderen, die een versneld einde wensen, vaak hoor noemen. En zo mogelijk nog erger is het, dat anderen dat een plausibel antwoord vinden, waarmee het gesprek ten einde is, precies daar waar het zou moeten beginnen. Wij brengen onze kinderen weg, en onze ouderen.

Ik wou dat we elkaar hier in totalal “nutteloosheid” konden ontmoeten. Dan era o grande cuidador akelig om hier oud te zijn. O que denk jij hierover, Bram?

Een prachtig onderwerp, en belangrijk ook. A história dos meus corcéis vaker en steeds meer dat nós van de dood een toort produto feito com zijn allen. Zoals je een hotel reserveert, do restaurante een goed, zo boek je ook het levenseinde. Als moderne, intellectuele Westerling. Dat is ook gechargeerd, maar dat roept het onderwerp klaarblijkelijk op. Er wordt ook niet heel gevoelig met het levenseinde omgegaan, vind ik. Als je geen nut meer hebt, of de kwaliteit van leven voldoet niet meer aan de critérios die we daarvoor hebben aangelegd mogen we vragen om een ​​levenseinde op eigen voorwaarden. Também dat de hoogste vorm van beschaving é.

De beide ouders van een van mijn liefste vrienden zijn allebei zeer dement. Ze weten nog maar heel weinig, maar ze voelen des te meer. Ze zijn sterk conheceu elkaar verbonden, vooral não-verbal, e também ik op bezoek kom wordt er heel veel gelachen. Als ik weer opstap ben ik net als zij vaak direto alweer vergeten waarom nós hebben moeten lachen. Flauwe grappen over poep en pies en seks zijn het. De beide bejaarde mensjes zijn in hun functioneren extreem beperkt, maar mede dankzij de liefdevolle zorg van hun zoon, die aan het van de corona-ellende weer bij ze thuis is gaan wonen, hebben ze een goed leven. Dient hun bestaan ​​​​nog een maatschappelijk doel? Nee natuurlijk. Economisch zijn ze volstrekt nutteloos, en de onvermijdelijke thuiszorg kost ook alleen maar geld. Maar: ze ao vivo! Nog maximaal ook, binnen de beperkingen van hun aangetaste brein.

In mijn tijd als psychiater werd ik soms in consultar geroepen voor een ‘beoordeling suïcidaliteit’. Mais ik em gesprek conheceu een man of vrouw die al dan niet expliciet kenbaar had gemaakt niet verder te willen leven. Mijn hoofdtaak era dan vaststellen de er een stoornis van de geestesvermogens speelde die veranwoordelijk era voor de wens het eigen liven te beëindigen. Als het antwoord ‘ja’ era, bijvoorbeeld omdat iemand leed aan een zware depressie, kon er besloten worden tot een gedwongen opname. Vanuit de gedachte dat de suïcidale neigingen wel zouden verdwijnen als depressie zou verminderen. Ik denk er inmiddels conheceu de nodige ambivalentie aan terug. Soms ação je het goede, maar mesmo vaak ook niet. En in alle gevallen was het nogal moralistisch, het ordeel van de psychiater over het leven van de patiënt (hier past het woord cliënt ook echt niet…)

READ  Loop zonder pijn door door het leven loopen

Em discussões sobre het zelfverkozen levenseinde worden door de voorstanders vaak ‘fute’ argumenten ingebracht als ‘Moeten die mensen voor de trein dan?’ Nee natuurlijk, maar ik vind het geen goed idee dat iedere Nederlander de pil van Drion in huis heeft. Waarom não? Omdat iedereen anders é. Er zijn veel mensen die ooit hebben gedacht dat het leven wat hen betreft geen zin meer had, maar die heden ten dage volop genieten van wat datzelfde leven ze te bieden heeft. ‘Zelfmoord is de permanente oplossing voor een tijdelijk problem’ leia-se ik ooit van dichter Rogi Wieg, die uiteindelijk overleed aan euthanasie in verband met ondraaglijk psychisch lijden…

En om het nog ingewikkelder te maken: ik werk met mensen die een uitgewerkt cenário para zelfdoding bezitten, incluindo middelen. Dat geeft ze rust, terwijl ik vermoed dat ze nooit tot uitvoering over zullen gaan. Ingewikkeld hé?

Weet je wat ik zo graag zou willen Mirjam? Dat wet gesprek over zo’n belangrijk onderwerp eens volledig proberen los te koppelen van de waan van de dag. De politieke dagkoersen, waarbij D66 em Christenunie achter de schermen tot een compromis proberen te komen, vanuit haaks op elkaar staande opvattingen, ik heb er zo de pest aan.

Het leven ontleent zijn waarde aan het besef dat het eindig is. Als er aan de horizon geen dood zou gloren werd het best langdradig en saai allemaal. Laten we de dood eens wat meer bij het leven betrekken, en het afscheid vieren. Mijn liefste oom werd een paar dagen geleden dood in bed gevonden, dat is pas heftig. Drie zoons met aanhang, kleinkinderen, en eens weg… Iedereen die in staat is het naderende afscheid te vieren zou dat echt eens moeten gaan doen. Heeft toch ook wel wat om het een beetje af te ronden? Zonder dat ik daarmee wil pleiten voor een lang en pijnlijk sterfproces. Maar de balans opmaken, het leven afronden, dat zijn toch mooie doelen?

Ik começou a conhecer o denken sobre o dood als een product, en ik wil er nog een andere pesar aan toevoegen, tot besluit: we willen nog steeds alles vasta leggen in regel, protocollen en procedures. Zou het niet goed zijn om te proberen dat met het levenseinde niet você? Hoe minder wetten een persoonlijk afscheid van het leven in de weg staan, hoe beter…

We will be happy to hear your thoughts

Leave a reply

DETRASDELANOTICIA.COM.DO PARTICIPE DO PROGRAMA ASSOCIADO DA AMAZON SERVICES LLC, UM PROGRAMA DE PUBLICIDADE DE AFILIADOS PROJETADO PARA FORNECER AOS SITES UM MEIO DE GANHAR CUSTOS DE PUBLICIDADE DENTRO E EM CONEXÃO COM AMAZON.IT. AMAZON, O LOGOTIPO AMAZON, AMAZONSUPPLY E O LOGOTIPO AMAZONSUPPLY SÃO MARCAS REGISTRADAS DA AMAZON.IT, INC. OU SUAS AFILIADAS. COMO ASSOCIADO DA AMAZON, GANHAMOS COMISSÕES DE AFILIADOS EM COMPRAS ELEGÍVEIS. OBRIGADO AMAZON POR NOS AJUDAR A PAGAR AS TAXAS DO NOSSO SITE! TODAS AS IMAGENS DE PRODUTOS SÃO DE PROPRIEDADE DA AMAZON.IT E DE SEUS VENDEDORES.
guiadigital.info